Antiochie

Antiochie

Seleucos Nikator

Seleucos Nikator, een generaal in het leger van Alexander de Grote, kreeg na de dood van Alexander de controle over de gebieden Phrygia, Commageneen Cicilia. In 300 BC bouwde hij een stad op een Strategisch punt, op de vruchtbare vlakte van de Orontos-rivier(Asi Nehri). De stad is waarschijnlijk vernoemd naar Antiochus 1, de zoon van Seleucos. In de 2e eeuw BC was de stad zowel een zakelijk- als een ontspanningscentrum. Men leefde er in luxe. In 64 BC werd de regio een Romeinse provincie. Antiochie bleef echter wel een belangrijke plaats. De stad speelde ook een grote rol in de verspreiding van het Christendom, omdat vele Joden, verbannen uit Palestina, zich hier vestigden. Barnabas, later bijgestaan door Paulus, werd de leider van deze gemeenschap, die zichzelf Christenen noemden. Ook Petrus is een aantal jaren in deze stad geweest. Ook in Antiochie werden de Christenen vervolgd.

Keizer Constantin

Onder het bewind van keizer Constantin werd het christendom de nieuwe officiele staatsreligie. De bisschop van Antiochie werd gezien als één van de geestelijke leiders in de Orient. De aardbevingen van 526 AD en 528 AD hebben de stad zwaar getroffen. Nadat het Byzantijnse Rijk de macht over Antiochie verloor, kwam de stad onder het bewind van de Arabieren, de Armeniers, de Seljuks, de Kruisvaarders, de Mameluks en tot slot het Ottomaanse Rijk in 1516. Na de Eerste Wereldoorlog werd Antiochie onder Frans mandaat gesteld. In 1920 werd het verenigd met het autonome Sanjah van Alexandretta. In 1939 werd Antiochie deel van de Turkse Republiek.

Museum der mozaiken

Tegenwoordig is Antiochie een stil en pitoresque plaatsje dat in het bezit is van één van de mooiste collecties van mozaiken uit de Romeinse en Byzantijnse tijd. De tentoonstelling in het museum der mozaiken heeft mooie Romeinse en Byzantijnse mozaiken uit de 1e tot de 5e eeuw AD. De Bazaar. De Habib Neccar moskee was een Frankische kerk. De Romeinse brug Haghios Petros Panlos is een 19e eeuws Syrisch-orthodox heiligdom. Vanuit de citadel heb je een prachtig uitzicht heeft over de stad en de vallei.

 

De grot van St. Petrus

De grot van St. Petrus, waar de apostel Petrus in het geheim voor het eerst heeft gepreekt, wordt gezien als één van de eerste belangrijke plaatsen in de cultuur van het Christendom. Deze plaats, die teruggaat naar het begin van het nieuwe geloof en de verspreiding ervan, wordt als Heilig beschouwd door de Christelijke wereld. Deze plek is door het Vaticaan aangewezen als pelgrimsoord en tevens als de eerste kathedraal van de wereld. Elk jaar is hier op 29 Juni een speciale mis met bezoekers uit de hele wereld.

 

De omgeving van Antakya

De Harbiye-watervallen gelegen tussen tussen de cypressen en lauriebomen ligt ten zuiden van Antakya op de plaats van het oude Daphne. Deze plaats stond bekend als de "heerlijkheid van Antiochie" en er was een tempel opgedragen aan Apollo. Het was verboden om de bomen te kappen omdat volgens de mythologie de bosnymf Daphne door haar vader was veranderd in een laurierboom. Zij probeerde te ontsnappen aan Apollo die verliefd was op haar.

Het klooster van St. Simeon Stylite de Jongere, waar in de 6e eeuw AD een kluizenaar 25 jaar leefde op de top van een pilaar, is gelegen op de berg Samandag. Samandag is een klein resort gelegen aan de zee bij Antiochie. Dichtbij ligt de opgraving van Seleucia van Pieria ( Cevlik ) dat vroeger de haven van Antiochie was. Van hieruit vertrokken Paulus en Petrus naar Cyprus voor hun eertse missie. De oude stad werd gebouwd in 310 BC door Seleucos Nikator, en ligt aan de monding van de Orontos-rivier
( Asi Nehri ). Een bezoek aan de ruines is een goede gelegenheid voor en wandeling langs de rivier, om te genieten van het uitzicht over de vlakte en de zee.

De ruines van Seleucia van Pieria omvatten:

  • De muren.
  • De grote monumentale poort.
  • De tempel van Zeus.
  • Een opvallende watertunnel, bedoeld om het water om te leiden in geval van een overstroming.
  • Een in de rotsen uitgehakte begraafplaats.

Twee wegen gaan van Antakya naar de grens met Syrie. De eertse gaat via Cilvegozu (Reyhanli) naar Aleppo. De tweede gaat via Yayladagi naar Lattaquie en Libanon.